Anekdote
Een zomerse zondag in 2006.
Meneer Jansen houdt de deur van de auto open zodat mevr. Jansen in kan stappen.
Ze gaan vandaag naar een opening van een kunst tuin. Meneer Jansen heeft geen zin, maar mevr. wil nu eenmaal zo graag.
Tijdens de auto rit zit alles zo tegen dat het al niet zo heel erg beste humeur van meneer Jansen bij aankomst niet meer te genieten is.
Mevrouw Jansen die dit wel gewent is wuift haar echtgenoot toe met de woorden 'ik zie je straks wel in de 'koffie hoek' en verdwijnt tussen de beelden en bloemen in de tuin.
Uit een gevoel van goed fatsoen loopt de heer Jansen snel door de tuin kijkt vluchtig van links naar rechts. Maar het is allemaal 'troep' , 'rommel' en een verspilling van zijn zondag en de benzine.
In de koffie hoek aan gekomen laat hij zich op een houten tuinbankje zakken, naast een stuk steen en kijk nors voor zich uit.
In zijn oog hoek ziet hij iets dat even zijn aandacht vraagt. Hij draait zijn hoofd en tot zijn verbazing staart hij recht in de ogen van een ...zeehond..
Snel wendt hij zijn hoofd af. Maar niet voor lang iets heeft hem geraakt en hij kijkt weer naar de zeehond. Gewoon omdat hij het niet nalaten kan.
Dan zonder er bij na te denken laat hij zijn hand over de gladde gestroomlijnde form glijden.
Zich plotseling realiserend wat hij heeft gedaan trekt hij snel zijn hand terug en kijkt om zich heen. Niemand lijkt op hem te letten of anders word het aanraken van het beeld niet als een vorm van disrespect gezien.
Aangemoedigd door het uitblijven van reacties betast hij de kop, de snuit en nog eens de hele zeehond.
En zo heeft Mevr. Jansen haar echtgenoot na een uurtje heerlijk dwalen en genieten in de tuin gevonden. Ze hebben nog een kopje koffie gedronken en zijn samen, en in het geval van Meneer Jansen, in een beduidend beter humeur vertrokken dan ze aangekomen zijn.
Dit is een van de vele ervaringen die ik heb met deze zeehond heb gehad. Meneer Jansen is een fictieve naam maar de gebeurtenis is op een echte ervaring gebaseerd.